|
Vakantie 2010
Omdat Gert door z'n rug was gegaan en op 19 juli naar de
chiropactor moest, hebben we onze vakantie 1 dag
uitgesteld en zijn we de 20e met Gert en Sylvia vertrokken.
Gert had nog wel
pijn in de rug maar kon na de behandeling wel motorrijden.
Gelukkig had we
de zon mee en we vertrokken vol goede moed naar Zuid
Frankrijk.
De eerste plaats
waar we gaan overnachten is Nancy, 507 km verder.
In Nancy is een
prachtig plein, 'Place de Stanislas" waar we op het terras
heerlijk hebben gegeten.
We overnachtten
in een Etap hotel.
De volgende
morgen 21-7 rond 09.00 uur weer op pad, verder naar het
zuiden.
We komen aan bij
een Ibis hotel. De plaats ben ik vergeten maar het was wel
erg duur!
Voor het logies,
het ontbijt en de paar biertjes die we 's avonds nuttigden
waren we met z'n vieren 280 Euro kwijt!
Op 22-7 zijn we
uit het Ibis hotel vertrokken richting Briançon.
We wilden graag
buiten Grenoble omrijden maar dat is niet gelukt.
Dus dan maar
dwars door het warme, stinkende en drukke Grenoble heen de
Alpen in.
Na een mooie
rit, zijn we gestopt bij hotel "Les Agneaux" in Villar
d'Arene
De motoren
mochten in de garage staan en wij kregen leuke kamers.
We zijn op tijd
gestopt, want het begon te regenen en onweren. En hoe!
Lekker maar laat
( voor Hollandse begrippen) gegeten.
23-7 regent het
's morgens nog steeds hard!
Toch gaan we
rijden want in Tende schijnt de zon. ( zeggen ze...)
Maar omdat de
achterband raar begint te doen ( alweer) besluiten we niet
naar Tende te gaan maar direct naar de
Gorges du Verdon
te rijden en Thierry in Trigance op te zoeken.
Plotseling
besluit Gert z'n eigen route te gaan rijden en gaat naar een
kasteel op een berg.
Wij gaan liever
niet mee vanwege de achterband.
We raken ze
kwijt en krijgen ook na herhaalde pogingen geen telefonisch
contact meer.
Wij gaan verder
en rijden de col de Var en de col de Allos.
Hoe moeilijk het
sturen ook is, het blijft een prachtige omgeving.
Hoe zuidelijker
we komen, hoe beter en warmer het weer!
Op de col de Var
krijgen we weer contact met Gert en Syl, die zeggen toch
naar de Tendepas te rijden.
Wij rijden naar
Trigance en worden bij Thierry hartelijk ontvangen.
Maar,.... Omdat
één of andere heilige zijn 250e verjaardag viert, zijn alle
kamers in de regio bezet!
Ook bij Thierry
is er geen plaats in de herberg maar hij belt een vriendin
boven op de berg en vraagt haar of zij nog plaats heeft.
Dat heeft ze en
ze komt ons halen omdat het anders niet te vinden zou zijn.
Na verloop van
tijd kwam er een oude Peugeot 504 kipper aanrijden die in
Nederland zeker de weg niet meer op mag
met achter het
stuur Dominique Sanson.
Een heel aardige
vrouw die voor ons uitrijdt de berg op.
Op een gegeven
moment moesten we rechtsaf een pad op en toen stond mijn
hart even stil! Het hart van Ivonne ook!!
We moesten een
pad op met grove rotskeien en zand.
Verderop
veranderde dat in een zelf gemaakt betonnen pad met twee
losse rijstroken van ieder ong. 50 cm breed waarna we weer
rechtsaf moesten om weer een grof grindpad op te rijden tot
bij haar huis.
Dominique zag in
haar spiegel dat wij het moeilijk hadden en stopte.
Ivonne mocht bij
haar in de auto mee naar boven en ik volgde. Het was zó
eng!!
Het pad was zó
slecht dat we de volgende nacht hebben wakker gelegen hoe we
heelhuids beneden moesten komen.
Maar de rit was
het waard! Dominique bracht ons naar haar eigen kasteeltje
en we kregen de "torenkamer" met een eigen balkon en
uitzicht over de bergen.
LES VIGNES DE LA TOUR SAINT-BLAISE
( Trigance)
Ook kwam ze een
schaaltje eigen gekweekt fruit brengen en een bosje bloemen
voor op de kamer.
Vanaf
"ons" balkon zien we hoe een kudde geiten gedreven
wordt door een vrouw met haar hond. Prachtig!
Omdat wij het
pad naar het huisje te gevaarlijk vonden, heeft Dominique
ons naar een restaurant gebracht in het dal en na het eten
kon ik haar bellen zodat zij ons weer kwam ophalen. Service
van de zaak!
We hebben
inmiddels 1441 km gereden.

Dan komt het moment (24-7) dat
we weer gaan vertrekken.
Het pad!
Ik rijd het pad
af op de motor en Ivonne wordt naar de weg gebracht door
Dominique in de "auto"
Gelukkig gaat
alles goed en vlot en opgelucht haal ik op het asvalt diep
adem.
Na een hartelijk
afscheid gaan we verder met onze tocht door de Gorges du
Verdon.
Wat is het hier
toch adembenemend mooi!!!!
Schitterend
blauw water wordt omzoomd door enorme massieve rotspartijen
die zó mooi zijn dat het lijkt of ze geschilderd zijn.
Verderop zien we
mensen die aan het bungy-jumpen zijn vanaf een brug een diep
dal in tussen de rotsen.
Weer verder zien
we mensen op waterfietsen in het hel blauwe water en
jongelui die vanaf rotsen in het water springen.
Vanaf de brug
zien we de vissen zwemmen. Zó helder is het water hier!
Na de rit rond
het meer van Verdon rijden we naar Gap en vinden daar een
Formule 1 hotel.
Morgen komen
Gert en Sylvia ook naar Gap en ontmoeten we elkaar weer.
1731 km gereden
tot in Gap.
De volgende dag,
25-7 hebben we een rit gemaakt door het centrum van Gap en
de omgeving.
Op zondagmorgen
staan de mensen uit Gap om 08.30 uur al aan de sterke drank!
Wij nemen een
bak koffie en lopen wat door het centrum.
Daarna de rit
door de omgeving om weer uit te komen in het centrum van Gap
waar we een heerlijke sandwich eten.
Gap is leuk maar
allang niet zo mooi en gezellig als Nancy!
's Middags komen
Gert en Sylvia aan in het hotel en we drinken en praatten
samen wat.
Die avond
fantastisch gegeten in
Flunch!
Omdat de
achterband steeds slechter wordt, besluiten we om naar
Bourg-en-Bresse te rijden en van daaruit naar
Ditteshausen om
Helmut te bezoeken.
Daar vandaan
naar Thionville en dan door naar huis.
Gert en Sylvia
gaan logisch door met hun toer door Zuid Frankrijk en we
nemen afscheid van elkaar.
MAAR.....
Het wordt erger
met de band en de motor is bijna niet meer door de
haarspeldbochten te manoeuvreren.
We besluiten
daarom voor onze eigen veiligheid zo snel mogelijk terug te
rijden naar huis.
Provinciale
wegen en grote weg zijn goed te doen en er zit rubber genoeg
op de band.
26-7
rijden we van Gap naar Dijon en nemen onze intrek in een
Etap hotel.
We hebben een
mooie en droge rit gehad maar op het moment dat we hadden
ingecheckt en onze spullen
van de motor
haalden begon het te regenen!
Niet heel erg
hard maar toch!
Om de hoek zit
een pizzatent ......
27-7. Het
motregent maar we gaan toch op pad. De temperatuur is goed.
We gaan naar
Aarlen ( Arlon) in België, ongeveer halverwege de terugreis.
Als we in Aarlen
aankomen, schrikken we.
Het is een vieze
stad met groezelige hotelletjes.
Het betere hotel
kost gelijk ook 115 Euro p.p en dat vinden we teveel.
We rijden door
naar Luxemburg, naar Weiswampach, het vertrouwde adres.
In Hostellerie
Du Nord hebben wij een kamer, kunnen lekker eten en een
biertje nemen.
We hebben 2514
km gereden tot hier.
Het motregent in
Luxemburg in de morgen van 28-7.
Toch gaan we
rijden en in België regent het dan pas echt!
Maar hoe dichter
we bij Nederland komen, hoe beter het weer wordt.
Op een gegeven
moment hebben wij onze regenjacks uitgetrokken en zijn in
onze (motor) zomerjacks doorgegaan.
Onderweg zijn we
wel een paar keer gestopt om even de benen te strekken maar
hebben pas koffie gedronken in
Culemborg bij
"de Rotonde"
Van daaruit in
één ruk naar Onze dochter Wendy en haar vriend Bas om
sigaretten te brengen en een bakkie te doen.
Daarna naar huis
waar we gelukkig gezond en zonder schade aankwamen.
Dit was de
laatste grote rit van onze Honda Pan - European ST1100 want
hij wordt samen met de Suzuki ingeruild.
Wij willen een motorscooter
kopen, Een Suzuki Burgman 650
Executive maar daarover later vast wel meer.
De teller staat op 78994 we
hebben dus "slechts" 2818 km gereden.
Tot slot,
We hebben ondanks de slechte
achterband van onze motor een leuke vakantie gehad al was
die wat te kort naar onze zin.
(Bridgestone heeft
inmiddels toegegeven dat het type band wat zij leverden
(BT021) NIET geschikt was voor de Pan European 1100!)
Hele mooie, indrukwekkende dingen
hebben we gezien en lieve mensen ontmoet.
Ook het alleen rijden is ons erg
goed bevallen.
Je kan stoppen wanneer je wilt,
foto's maken, pauze nemen enz.
Géén rekening hoeven houden met
anderen en je eigen ding doen, is misschien wel wat wij
allemaal willen.
Het enige gemis
was in dit geval de gezelligheid met elkaar en het lachen
bij het avond eten en op het terras.
Klik hier
voor de foto's!
Hans en Ivonne
|